maskeler karalamaz, beyazlatır açar.
rengi aynı kalmaz.
renkli gerçekler için maskesiz negatiflik deterjanı tercih edilir.
hem beyne zararsızdır hem gerçekleri aynı renkte tutar.
olaya direksiyonal bakış açısıyla bakarsam ki sınavı geçtim bakarım bakarım.bakamam sanana çemkiririm.
;
Debriyaj ve frene aynı anda basmalı ki gerçek maskesiz kalsın ve yapılmazsa sanırım ani duruşlarda arkadan vurulur beyne..
yazık olur güzelim küçük beyinlere.
maskeye her şekilde karşıyım, balosu hariç…
derim ya çelişkilerle doluyum, hayalperestim ya da hayalpirestim, yanlış gerçekler peşinde çok çocuğum daha..
daha dört yaşındayım bu dünya bana büyük hem gerçeklerle yüzleşmek hem düşler içinde yüzmek istiyorum.
ben ne istediğimi bilmiyorum. tek bildiğim budur sanırım.
herşeyi biliyorum ya da onu hiç bilmiyorum.
bilinmezliğin ortasında ironiler cumhuriyetindeyim bolilog un..
“renkli gerçekler için maskesiz negatiflik deterjanı tercih edilir.”
Negatiflik deterjanının maskesiz olma ihtimali biraz tartışmalı olsa da;
“Debriyaj ve frene aynı anda basmalı ki gerçek maskesiz kalsın ve yapılmazsa sanırım ani duruşlarda arkadan vurulur beyne..”
bunun altına imzamı atabilirim sanırım rahatlıkla. Maskeye alışırsa bünye, gün gelip çıkarılmak istendiğinde frenler tutmayabilir hatta. Ama nasıl olsa arkadan vuran her daim suçludur, kendinde aramaz insan hatayı. Evet, karşıyım ben de “maskeler”e.
Bilinmezliğin ortasındaki ironiler cumhuriyetidir buluşma ve pişme noktamız piştiğm’le. Kürkçü dükkanımızdır bir yerde; dönülür dolaşılır gelinir pişilir.
Arkadan vuran asli kusurlu sayıldığından olsa gerek..
fren tutmazken bile çare vardır ya çareleri kişi bilmez.
dükkan dönmekten başım bile döner olup, dönme dolaplarda piştik biz.
ne zaman hamdık hattaa..
Bir dakkaaaa orda duracaksınız. İsmim geçmiş. “Ama nasıl olsa arkadan vuran her daim suçludur” Arkamdan konuşmayın(diyene bak)! Ben vurdum mu arkadan vurmam!
Ben daha ziyade “derim ya çelişkilerle doluyum, hayalperestim ya da hayalpirestim, yanlış gerçekler peşinde çok çocuğum daha..” lafına takıldım. “Gerçek ne ki?” geyiğine girmek istemiyordum aslında ama şunu da söylemeden edemeyeceğim. Bana kalırsa “gerçeği aramak” biraz “aranmak” oluyor. Bence hiç aranmayalım. Efendi gibi oturalım yerimizde. Hayalperestliğimizi de geceleri çıkartalım ortaya. Çok fazla dile düşürmeyelim.