‘Ey alınyazısı uzmanı

Suretlerle doldurursun yazını’ 

Alınyazısı; alna yazılan bir yazı mevcutsa, ön cepheden bakıldığında kader yaşamımızı doğrudan algılıyorsa

1)      Üç boyutluluğa ne gerek vardı

2)      Yaşam için uğraşmaya hiç gerek yok muydu?

3)      Tüm yapmak istenilenlerden önceki korkular bizi neden öldürürdü?

Bu üçünü istedim ancak kimse beni ciddiye almadı.

Sonra Cemal Süreyya’yı düşündüm. Acaba yazarken neyi kast etmişti ya da kasıtlı mıydı, kaleminden kaçmış olamaz mıydı?

‘Ya da’ ile başlayan sorumu kendime çemkirerek geçiştirdim. Alınyazısı uzmanının kader olduğunu varsaydım ya da varsaymak istedim. Girişte söze balıklama atladığıma göre varsaymayı çok istemişim sanırım.

‘Suretlerle doldurursun yazını’ demiş sonra. Kendi el yazısından okurken kafa yormazken çok güzeldi. Ama kafa yorunca şiire uzaklığımı yeniden anladım.

Olasılıklarıma çabucak koşarsanız anlarsınız..

‘Yazını?’ yaz-ını mı dedim en son olasılığımda; beynim mütemadiyen en kısa kökü aradığından mevsim düşünmekten bir hoh çekercesine mutlu oldu. Ancak’ ya zını’yı düşündüğümde ‘business class’ saçmaladığıma emin oldum. Yazı-nı geldi aklıma; kader yazılar yazıyor alna, suretlerden bahsediyor, okuyor bol kepçe dedim içimden birden öyle gelince..

Ya yazın-ı ?Kader sanki yazıncılarsa..Kulağıma en hoş geleni de bu oldu pek tabii. Kabul etmenin akışına bıraktım kendimi.

Sonrasında bazen her şey çözülmüş olmasa dedim.. Csi lık ruhuma işlemişti ama beynimi ele geçirememişti henüz bunu fark ettim.

Ya da belki Cemal Süreyya’ya taraflı bakıyordu ve ajanlığından vazgeçiyordu bu paranoyak kişi.

Belki tek bildiği Cemal Süreyya ’yı sorgulamaksızın, yazılarıyla ‘mut(suz)’ olmaya hazır olduğuydu..

Not: şiirden,edebiyattan anlamam, söz Süreyyalistlerindir. Hatta kundakçı paşa nındır ilk önce..