Rafineri tesisi hikayesi bu!Başlamayan, başlayamayan, tv karşısında yazılan..

Şuradaki  ada mı ki..

Scarlett var yine..ben scarlett olmam, olamam zaten..

En yakın rafineri tesisinde, kirlenmemiş zihin arayış çabaları, arınma umudu..

Sıkıntıları bölen böler-öz der ki;’Zafro ‘arınmak için çok geçtir.’ Der bugün alıntısal kişiselinde!’pek haklıdır yine. Bugün de aslında dündür, yarın hep bugündür, dün ise ‘survivor’olamayan zavallı kurban..

Yazıymış,şarkıymış,iletiymiş,filmmiş..Hepsi beyne kazınır usulca.Ama zımpara zamanı gelir, hep olduğu gibi,zımparalanır kazınanlar ve yenileri kazınır.kazınanlar hikayesi,kazındığı gibi hatırlandığı gibi unutulur..

En yalnız hissedildiğinde; yakına bile uzak durulduğunda ilk yardım melekleri vardır,gaipin ortasında buluverirler insanı..

Ve sihirli tozlarla tuhaflık meleğine dönüşürler,şaşırtırlar sevindirirler.

En yenilerden umudu kesmeli,duracaklarında sinyal vermezler çünkü..sağa çekerler usulca..

Anlamam asli kusur olsa da,çarparım hayatlarına..biz az mı savrulduk ani frenlerle..

Yine çok konuştum ki..beni bir andersen masalında indir kardeş!

Küçük deniz kızının cadısına dilimi kesip vereceğim.

Kendisiyle beraber mutlu olamıyorum ben..